Doorgaan naar hoofdcontent

De kat die de toon aangaf

Auteur : Lilian Jackson Braun
Oorspronkelijke title : The cat who played Brahms
Eerste uitgave : 1987


Als je een bepaalde reeks niet leest in de volgorde waarin zij verscheen, omdat uiteindelijk elke verhaal op zich staat, ben je toch wel benieuwd hoe de vork echt aan de steel is gekomen.

In dit deel kom je te weten hoe het hoofdpersonage Qwilleran en zijn twee Siamezen Koko en Yum Yum in Pickax en omstreken verzeild geraken en hoe hij de erfgenaam wordt van de Klingenschoen erfenis. Q is journalist in een stad zeshonderd kilometer daar beneden (Chicago) en besluit eens die belangrijke roman te schrijven. Qwilleran besluit langdurig verlof op te nemen. Samen met zijn katten vertrekt hij naar het buitenhuis van zijn tante Fanny in Mouse County, een blokhut aan het meer op de grens van Canada welke hij mag gebruiken.

Maar hij is nog maar pas aangekomen of er gebeuren rare dingen: 's nachts klinken er voetstappen op het dak, geen enkel woonst heeft een slot en gevraagd en ongevraagd lopen mensen bij hem binnen en buiten en de dorpsbewoners gedragen zich opmerkelijk geheimzinnig.

Tijdens het vissen, slaat Qwilleran een lijk aan de haak en is hij, voor dat hij het beseft, verwikkeld in een kat enmuis spelletje met de moordenaar. Totdat Koko een eigenaardige voorliefde voor klassieke muziek opvat. Maar ondertussen moet hij ook zien te achterhalen wie Fanny uiteindelijk is en hoe zij haar fortuin heeft opgebouwd, welke invloed heeft Fanny op de bewoners van het dorp, als zij altijd onmiddellijk klaar staan om te helpen, en wie is Tom, haar hulpje? Want wat Qwilleran vrij snel weet dat is dat er in Pickax vrij veel “criminaliteit” is, maar blijkbaar spreken de bewoners er niet over en blijft alles blauw – blauw, zeker tegenover die van 600 kilometer daar beneden.

Leo

Reacties

Populaire posts van deze blog

De ontvoering van Proserpina.

Enkel voor dit beeld van Gian Lorenzo Bernini (1598-1680) zou ik naar Rome gaan. Iedereen heeft wel zo'n beeldhouwwerk welk hij graag op zijn kast zou hebben of in zijn living staan. Sommigen zullen kiezen voor de David, Mozes of de Pietà (Michelangelo), anderen voor werk van Rodin of Meunier, enkelingen houden het bij Begga D'Haese. Ik dus niet. Proserpina is de Romeinse Persephone. Ik kan er uren naar kijken, de gaafheid van de sculptuur, de kleur van het marmer, de vingerafdrukken van de ontvoerder in de dijen van het ontvoerde meisje (ja, meisje, eerder een jonge dame naar de vormen te oordelen), de radeloosheid in de blik van Proserpina. Maak van een volgend bezoek aan Rome zeker eens het voornemen om Proserpina met een bezoek te vereren in de Galleria Borghese, waar nog veel anders schoons staat. En niet vergeten om je tickets op voorhand online te bestellen of je komt er niet in ! Persephone (Grieks: Περσεφονεια, Persefoneia) is in de Griekse mythologie ...

De duivelsbijbel

Auteur Richard Dübell Originele titel : Die Teufelsbibel Eerste uitgave : 2007 Jullie hebben op het volgende boek echt moeten wachten. Reden : het volume van het boek, anders wat minder tijd gehad. Een kanjer van 559 bladzijden is niet zo handig om in bed te lezen en daar raak je al van vermoeid om het vast te houden en daarbij komt dan nog de "vaak". Om even te situeren ! 'De Duivelsbijbel' geldt als het grootste geschrift ter wereld, 112 bij 92 centimeter. Het is geschreven op 640 pagina’s perkament. Het boek weegt maar liefst 75 kilo. Alles bij elkaar goed voor een bijnaam: 'Codex Gigas'. Het boek heeft een houten kaft. In totaal zijn 624 pagina's van de oorspronkelijke 640 pagina's goed bewaard gebleven. De pagina's zijn verdeeld over 320 vellen gemaakt van koeienleer - volgens andere bronnen ezelsleer - van 160 verschillende dieren. In de Codex zijn veel gekleurde afbeeldingen opgenomen. Acht van deze 320 vellen met daarop 16 pagina's ...

Tijdsmeting en kalender

De laatste tijd had ik het gevoel dat ik meer wou weten over tijdsmeting in de Oudheid, en voornamelijk in het Oude Rome. Men viert op 21 april, niet zo maar niets voor niets dit jaar de 2762e verjaardag van Rome en SPQR nodigde die dag in het Klein Begijnhof te Leuven dan ook zijn leden uit om getuige te zijn van de jaarlijkse Romulus prijs, welke dit jaar te beurt viel aan Guido Cuyt (voor zijn jarenlange inzet als voorzitter van de AVRA, de Antwerpse Vereniging voor Romeinse Archeologie) en een stevige drink en hapjes. Ik had dit gevoel ook enkele dagen voordien in het Museo Nazionale Romano (Palazzo Massimo alle Terme) bij een Fasti (vorm van kalender), en herinnerde mij toen ook de reeks ROME, een BBC reeks die ook op Canvas was te zien, waar de lezer van de “acta diurna” (oorsprong van het woord journaal of dagelijkse berichten) voor een kalender stond, gelijkaardig aan deze in het Palazzo Massimo alle Terme. Dus historici en classici, nu de moment om te reageren op deze post. D...