Auteur : Andreas Eschbach
Oorspronkelijke titel : Der Letzte seiner Art
Eerste uitgave : 2003
Ik heb de laatste maanden reeds wat Eschbach verslonden. Ook dit boek zag ik zitten, de omslag van het boek was net uitnodigend genoeg om aandacht te trekken op een spannend vooruitzicht. Maar zo iets steriel heb ik nog niet veel meegemaakt.
Het gegeven is best interessant. Duane Fitzgerald woont al twaalf jaar alleen in een huisje in Dingle, in het zuiden van Ierland. Hij gaat met niemand om en zijn contacten met de buitenwereld beperken zich tot het postkantoor en de supermarkt. Hij leeft van een bescheiden pensioen van het Amerikaanse leger. Duane is namelijk een van de twaalf soldaten die ten tijde van de eerste Golfoorlog onderworpen zijn aan verregaande experimenten. Want Fitzgerald is een levende Cyborg, een mens met zoveel kunstmatige implantaten, dat hij een halve robot is geworden: van titanium beenderen tot een turbo-hart en een kunstoog. De financiering van het programma werd echter teruggeschroefd en uiteindelijk werd het programma stopgezet. De twaalf mannen werden met pensioen gestuurd. Nu, jaren later, komt een Amerikaanse journalist het Cyborg-programma op het spoor.
Wie actie verwacht, komt met dit boek bedrogen uit. De plot is echt aan de magere kant en allerminst rechtlijnig uitgewerkt. Flash backs volgen elkaar op waarin de jeugd van Fitzgerald en zijn verbouwing tot Cyborg aan bod komen.
Een platonische liefdesgeschiedenis redt het verhaal ook al niet.
Het enige wat mij is bijgebleven uit dit boek is dat ik dringend Seneca nog eens moet vastpakken want vele citaten van deze oude Romein zijn door het boek als wijze van inleiding van een hoofdstuk opgenomen en deden mij zin krijgen naar meer.
Oorspronkelijke titel : Der Letzte seiner Art
Eerste uitgave : 2003
Ik heb de laatste maanden reeds wat Eschbach verslonden. Ook dit boek zag ik zitten, de omslag van het boek was net uitnodigend genoeg om aandacht te trekken op een spannend vooruitzicht. Maar zo iets steriel heb ik nog niet veel meegemaakt.Het gegeven is best interessant. Duane Fitzgerald woont al twaalf jaar alleen in een huisje in Dingle, in het zuiden van Ierland. Hij gaat met niemand om en zijn contacten met de buitenwereld beperken zich tot het postkantoor en de supermarkt. Hij leeft van een bescheiden pensioen van het Amerikaanse leger. Duane is namelijk een van de twaalf soldaten die ten tijde van de eerste Golfoorlog onderworpen zijn aan verregaande experimenten. Want Fitzgerald is een levende Cyborg, een mens met zoveel kunstmatige implantaten, dat hij een halve robot is geworden: van titanium beenderen tot een turbo-hart en een kunstoog. De financiering van het programma werd echter teruggeschroefd en uiteindelijk werd het programma stopgezet. De twaalf mannen werden met pensioen gestuurd. Nu, jaren later, komt een Amerikaanse journalist het Cyborg-programma op het spoor.
Wie actie verwacht, komt met dit boek bedrogen uit. De plot is echt aan de magere kant en allerminst rechtlijnig uitgewerkt. Flash backs volgen elkaar op waarin de jeugd van Fitzgerald en zijn verbouwing tot Cyborg aan bod komen.
Een platonische liefdesgeschiedenis redt het verhaal ook al niet.
Het enige wat mij is bijgebleven uit dit boek is dat ik dringend Seneca nog eens moet vastpakken want vele citaten van deze oude Romein zijn door het boek als wijze van inleiding van een hoofdstuk opgenomen en deden mij zin krijgen naar meer.
Leo
Reacties
Een reactie posten