Doorgaan naar hoofdcontent

De Vaticaanse moorden.

Auteur: David Hewson
Oorspronkelijke titel : A season for the death.
Eerste uitgave : 2004.

In een vorige bespreking had ik het reeds over De pantheon getuige van David Hewson en kennis gemaakt met Nic Costa, politieman in Rome. Dit boek is het eerste boek uit de reeks.

Deze actiethriller speelt zich ook af in Rome en deels in het Vaticaan. Professor Sara Farnese zit in de bibliotheek van het Vaticaan, wanneer een vroegere vriend binnenstormt met in de ene hand een pistool en in de andere een plastic zak. Hij roept: “Het bloed van de martelaren is het zaad van de kerk'”en stort de bloederige inhoud op tafel. Even later wordt hij door de toegesnelde Zwitserse Garde doodgeschoten.

Kort daarna worden er in de nabije kerk San Bartolomeo in Tiberina twee lijken gevonden. Gevild! Stierf deze apostel van het eerste uur en heilige niet volgens de legenden aan deze foltering? Rechercheur Nic Costa krijgt de zaak in onderzoek.

Nog meer bloederige moorden volgen. Ook deze gebeuren in kerken en zo maken we kennis met de basilica di San Clemente in Laterano, de Santa Giovanni & Paolo al Cielo en San Lorenzo in Lucina, gebouwen die je ook vandaag nog kan bezoeken. Het zet aan om eens Rome alleen op het niveau van de kerken te bezoeken. Er moeten er minstens 160 zijn, allerlei andere kapelletjes niet te na gesproken. Verschillende sporen wijzen naar het Vaticaan, dat niet erg meewerkt, en naar schilderijen van martelaren van de zestiende-eeuwse kunstenaar Caravaggio.

Een andere overeenkomst tussen de slachtoffers is hun relatie met Sara Farnese, van wie de levenswandel en zeden voor een professor, vele verrassingen in petto houdt. Ondanks deze wetenschap voelt onze rechercheur zich tot haar aangetrokken, al weet hij dat Sara hem niet alles vertelt. Zijn zoektocht om het patroon van de leugens, bedrog en verraad te doorgronden, voert hem naar het buitenland “Vaticaanstad” waar een bankschandaal een strijd heeft ontketend onder kardinalen. Zowel het Vaticaan, de maffia, de Italiaanse justitie zoeken een zondebok. En deze zondebok weet, dat buiten de muren van het Vaticaan, een moordenaar op hem wacht.

Dat de auteur en reisjournalist een Rome kenner is, dat hoeft geen betoog. Zijn kennis van de stad is als het ware een gids die je zo kan volgen, hoofdstuk per hoofdstuk. Maar hij combineert die kennis ook met kunst en historie en met oog voor het detail, en dit resulteert dus in zeer levendige beschrijvingen van Rome en zijn boeiende personages.

In een recensie schreef The Washington Post dat dit boek beter geschreven en intellectueler dan Dan Brown’s bestseller onder meer voor de aandacht aan de personnages. Zover zou ik nu niet willen gaan, de invloed van Dan Brown is duidelijk en ook het Vaticaan komt er weer niet goed af. Ik vond dit boek gewoon zeer goed, onderhoudend en getuige van een grote kennis van Rome, goed geschreven, mooi opgebouwde, spannende sfeervolle thriller, met de jonge Nic Costa als veelbelovende, sympathieke nieuwe held, over wie ik nog meer wil lezen.
Leo

Reacties

Populaire posts van deze blog

De ontvoering van Proserpina.

Enkel voor dit beeld van Gian Lorenzo Bernini (1598-1680) zou ik naar Rome gaan. Iedereen heeft wel zo'n beeldhouwwerk welk hij graag op zijn kast zou hebben of in zijn living staan. Sommigen zullen kiezen voor de David, Mozes of de Pietà (Michelangelo), anderen voor werk van Rodin of Meunier, enkelingen houden het bij Begga D'Haese. Ik dus niet. Proserpina is de Romeinse Persephone. Ik kan er uren naar kijken, de gaafheid van de sculptuur, de kleur van het marmer, de vingerafdrukken van de ontvoerder in de dijen van het ontvoerde meisje (ja, meisje, eerder een jonge dame naar de vormen te oordelen), de radeloosheid in de blik van Proserpina. Maak van een volgend bezoek aan Rome zeker eens het voornemen om Proserpina met een bezoek te vereren in de Galleria Borghese, waar nog veel anders schoons staat. En niet vergeten om je tickets op voorhand online te bestellen of je komt er niet in ! Persephone (Grieks: Περσεφονεια, Persefoneia) is in de Griekse mythologie ...

De duivelsbijbel

Auteur Richard Dübell Originele titel : Die Teufelsbibel Eerste uitgave : 2007 Jullie hebben op het volgende boek echt moeten wachten. Reden : het volume van het boek, anders wat minder tijd gehad. Een kanjer van 559 bladzijden is niet zo handig om in bed te lezen en daar raak je al van vermoeid om het vast te houden en daarbij komt dan nog de "vaak". Om even te situeren ! 'De Duivelsbijbel' geldt als het grootste geschrift ter wereld, 112 bij 92 centimeter. Het is geschreven op 640 pagina’s perkament. Het boek weegt maar liefst 75 kilo. Alles bij elkaar goed voor een bijnaam: 'Codex Gigas'. Het boek heeft een houten kaft. In totaal zijn 624 pagina's van de oorspronkelijke 640 pagina's goed bewaard gebleven. De pagina's zijn verdeeld over 320 vellen gemaakt van koeienleer - volgens andere bronnen ezelsleer - van 160 verschillende dieren. In de Codex zijn veel gekleurde afbeeldingen opgenomen. Acht van deze 320 vellen met daarop 16 pagina's ...

Tijdsmeting en kalender

De laatste tijd had ik het gevoel dat ik meer wou weten over tijdsmeting in de Oudheid, en voornamelijk in het Oude Rome. Men viert op 21 april, niet zo maar niets voor niets dit jaar de 2762e verjaardag van Rome en SPQR nodigde die dag in het Klein Begijnhof te Leuven dan ook zijn leden uit om getuige te zijn van de jaarlijkse Romulus prijs, welke dit jaar te beurt viel aan Guido Cuyt (voor zijn jarenlange inzet als voorzitter van de AVRA, de Antwerpse Vereniging voor Romeinse Archeologie) en een stevige drink en hapjes. Ik had dit gevoel ook enkele dagen voordien in het Museo Nazionale Romano (Palazzo Massimo alle Terme) bij een Fasti (vorm van kalender), en herinnerde mij toen ook de reeks ROME, een BBC reeks die ook op Canvas was te zien, waar de lezer van de “acta diurna” (oorsprong van het woord journaal of dagelijkse berichten) voor een kalender stond, gelijkaardig aan deze in het Palazzo Massimo alle Terme. Dus historici en classici, nu de moment om te reageren op deze post. D...